Kościoł pw. Św. Barbary

Na przełomie XVI i XVII wieku Kościółek Świętej Barbary, znajdował się w Opolu. Był w bardzo złym stanie. Reszty doprawił wojna 30-letnia, w czasie której przechodzące przez Śląsk wojska dokonały dodatkowych dewastacji. Do 1666 roku - jak wynika ze źródeł historycznych - Kościółek Św. Barbary był zniszczony.

W 1678 roku Opolanie przystąpili do budowy nowego drewnianego Kościoła wyposażając go w wieżę, a wewnątrz: w trzy ołtarze (Św. Barbary, Św. Wawrzyńca i Matki Bożej), ambonę oraz szereg obrazów i rzeźb Świętych. Budowniczym miał być eremita Adamus Areb (Anet?). On też troszczył się o niego do 1691 roku.

Na początku XIX wieku opolski Kościółek Św. Barbary znów chylił się ku ruinie. Władze miejskie nie chcąc pokryć kosztów remontu postanowiły sprzedać świątynię za 94 talary. Było to w roku 1811. Chęć nabycia zabytkowej wtedy już Świątyni i postawienie jej u siebie zgłosili mieszkańcy trzech podopolskich miejscowości: Węgier, Zawady i Kolanowic. A ponieważ tylko jedna wieś mogła ją otrzymać, przeto rozstrzygnięto spór w ten sposób, że zezwolenie na rozbiórkę Kościoła otrzymają ci, którzy w danym dniu pierwsi zgłoszą się w Opolu. Zwyciężyli Kolanowiczanie i opolski zabytek stanął w ich wiosce. Przywózką kierowali zarówno gospodarze z Kolanowic jak i z Węgier oraz Zawady, nie mając już żalu do swoich sąsiadów o to, że ich ubiegli. W dniu 19 grudnia 1812 roku odbyło się uroczyste poświęcenie przeniesionego Kościoła Św. Barbary w Kolanowicach. W 1978 roku dobudowano dzwonnicę obok Kościoła, w 1989 staraniem mieszkańców, został wymieniony gontowy dach i ogrodzenie. A w roku 1997 wybudowano kaplicę - Dom Przedpogrzebowy.

W 2001 roku kościółek został bestialsko zrabowany.

Kościół Św. Barbary jest filią parafii Osowiec-Węgry.

Kościół w Kolanowicach stanowi siódmy punkt na turystycznym "Szlaku drewnianego budownictwa sakralnego Opolszczyzny".